Peyvand
Afsaneh

متن آهنگ افسانه پیوند

مست آمدم ای پیـــر که مستـانه بمیرم

مستـــانه در این گـــوشـــه ی میـخانه بمیرم

درویشم و بگــــذار قلـنـدر منشانه

کاکل همه افشان به ســـر شــانه بمیرم

میخانه به دور سـر من چــــرخد و

اینـــم پیـــمــان که به چــرخیــدن پیمانه بمیرم

من بلبــــل عشـــاق به دامی نشوم رام

در دام تو هــــم بی طــمـع دانه بمیرم

شمعی و طواف حرمی بود که می خواست

پروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیرم

مــن در یتیمم صدفـم سیــنه دریاست

بگذار یتـیـــمانه و دردانــه بمیرم

بیـگانـه شمـردند مــرا در وطن خـویش

تا بی وطن و از هـمـــه بیــگانه بمیرم

گو نی زن میــخــانه بـگو جان به لب آور

تا با تـب و لب بــر لب جــانــانه بمیرم

آن سلسله ی زلـف که زنار دلم بود

در گردنم آویز که دیــــــوانه بمیرم

ایـن دیـر مغـان ته چــک ایران قدیـــــم است

اینجاست که من بی چک و بی چانه بمیرم

در زنــدگی افســـانه شـــدم در هـــمه آفاق

بگذار که در مرگ هـم افسانه بمیرم

در گوشـــه ی کاشانه بســـی سوختـــم

اما آن شمــع نبــــودم که به کاشانه بمیرم