Masroor Sheidaei
Pedar

متن آهنگ پدر مسرور شیدایی

نگاش روحِ یک جنگل که

با اقيانوس پيوند داشت

يه عمری تکيه‌گاهم بود

رو شونه‌هاش دماوند داشت

ستون‌های تَرَک خورده

سرانگشت‌های دستاش بود

تمام روزُ کار می کرد

هميشه فکر فرداش بود

تبِ دستاشُ گم کردم و انگار

دارم پیشِ خودم کم‌رنگ می‌شم

تو اوجِ خنده‌هام يادش میوفتم

تو اوجِ خنده‌هام دلتنگ می‌شم

تمامِ زندگيم جا موند

تو دستايی که دنيام بود

تمامِ عمر پرستيدم

خدايی رُ که همرام بود

همون درختِ پيری که

هميشه سايه می‌بخشيد

روزِ گُل کردنِ منُ

افسوس که هرگز نديد

تبِ دستاشُ گم کردم و انگار

دارم پیشِ خودم کم‌رنگ می‌شم

تو اوجِ خنده‌هام يادش میوفتم

تو اوجِ خنده‌هام دلتنگ می‌شم

من تشنه‌ی هم صحبتِ خوبم، پدرم کو؟

لرزانم و آشفته‌تر از بَم، پدرم کو؟

آشوبم و با هیچ‌کَسَم میلِ سخن نیست

بی‌تاب شدم کوه ببينم، پدرم کو؟