Mohammadreza Shajarian
Pishdaramad Mahour

چقدر زیبا نوشتی محسن عباسی وقتی یکی حرف دلت رو به این قشنگی بیان میکنه

ما در سیاهی و نا امیدی تنها چراغ امید بخشمان استاد بود وهست که دنبال معنای بودن و شدن باشیم تا از این کیستی و چرایی ها جوابی هر چند مبهم بیابیم.روزگار جوانی ما با گذشتن از کنار ویترین ها و دیدن کاست جدید استاد دوباره جان جوانی ما دو چندان میشد.سپاس.محسن عباسی
۱۴۰۲/۱۲/۱۷

از زحمات شما صمیمانه تشکر می کنم.
پاینده باشید.