ناصر عبداللهی، خواننده و آهنگساز ایرانی، ۱۰ دی ۱۳۴۹ در محله سید کامل بندرعباس به دنیا آمد. او از چهره‌های شناخته‌شده موسیقی پاپ پس از انقلاب بود و با صدای متفاوت، لحن جنوبی و انتخاب ترانه‌هایی با مضامین اجتماعی، عاشقانه و مذهبی، جایگاه ویژه‌ای میان مخاطبان پیدا کرد. نام او بیش از هر چیز با قطعه «ناصریا» گره خورده است؛ اثری که نقش مهمی در شناخته‌شدن گسترده‌تر او داشت.
عبداللهی از حدود ۱۳ سالگی به موسیقی علاقه‌مند شد و فعالیت هنری خود را از دوران نوجوانی در صدا و سیمای هرمزگان و حوزه هنری این استان آغاز کرد. فعالیت حرفه‌ای او از سال ۱۳۷۴ جدی‌تر شد و یک سال بعد همراه همسرش به تهران رفت. محمدعلی بهمنی، شاعر و ترانه‌سرای شناخته‌شده، در این دوره او را به انتشارات دارینوش معرفی کرد و زمینه انتشار بخشی از آثارش فراهم شد.
از نخستین آلبوم‌های ناصر عبداللهی می‌توان به «عشق است» و «دوستت دارم» اشاره کرد که توسط دارینوش منتشر شدند. او پس از پایان همکاری با این مجموعه، انتشار آثار خود را با ناشران دیگری ادامه داد. آلبوم‌های «بوی شرجی»، «هوای حوا» و «ماندگار» توسط آوای نکیسا و آلبوم «رخصت» توسط آوای مهر میهن وارد بازار شدند.
یکی از ویژگی‌های مهم موسیقی ناصر عبداللهی، تأثیرپذیری از موسیقی جنوب ایران بود. او در آغاز مسیر هنری خود به آثار ابراهیم منصفی علاقه داشت و حتی برخی از ترانه‌های او را بازخوانی می‌کرد. در ادامه اما به سبک شخصی خود رسید و صدای خاص و نوع اجرای او به یکی از مشخصه‌های اصلی آثارش تبدیل شد. بخش قابل توجهی از ترانه‌هایی که عبداللهی اجرا کرد نیز از سروده‌های محمدعلی بهمنی بود.
مضامین آثار او دامنه متنوعی داشت. در برخی قطعات مانند «یادم باشد»، «کودکان خیابانی»، «سربلند» و «شیوه ما» به موضوعات اجتماعی و حماسی پرداخته می‌شد. در کنار آن، قطعاتی با حال‌وهوای مذهبی مانند «مهر علی و زهرا»، «احمد ثانی»، «یا فاطمه» و «مهر دلبر» و همچنین آثار عاشقانه‌ای چون «تو ای عشق»، «ماه من»، «بهت نگفتم» و «راز» بخشی از کارنامه او را تشکیل می‌دهند.
### ماجرای آهنگ «ناصریا»
ملودی «ناصریا» در سال ۱۳۷۶ ساخته شد و شعر آن به گویش بندری بود. پس از انتشار این قطعه، برخی منتقدان شباهت‌هایی میان فضای آن و موسیقی اسپانیایی و آثار جیپسی کینگ مطرح کردند. ناصر عبداللهی این برداشت را قبول نداشت و توضیح می‌داد که پایه ریتم این اثر عربی است؛ ریتمی که پیش‌تر با سازهایی مانند عود، دهل و دف اجرا شده بود و او آن را با گیتار به شکلی متفاوت ارائه کرده است.
به گفته عبداللهی، مضمون «ناصریا» تنها یک روایت موسیقایی نبود و به مقابله با ظلم و همدلی با انسان‌های ستمدیده اشاره داشت. درون‌مایه اثر بر این ایده استوار بود که کمک به مظلوم، هرچند دشوار و پرهزینه، در نهایت می‌تواند به پیروزی منتهی شود.
### درگذشت ناصر عبداللهی
ناصر عبداللهی در ۳ آذر ۱۳۸۵ در بندرعباس بی‌هوش شد و به کما رفت. او ۲۷ روز در این وضعیت بود و سرانجام در ۲۹ آذر همان سال، در ۳۵ سالگی و در بیمارستان هاشمی‌نژاد تهران درگذشت. درباره علت دقیق حادثه‌ای که به بستری‌شدن او منجر شد، روایت‌های متفاوتی مطرح شده و برخی نزدیکان و دوستان او نیز نسبت به شرایط مرگش ابهام‌هایی
توضیحات کوتاهی راجع به ویدیو